Ang Blog ni Paurong!

Dahil hindi plantsado ang buhay ng tao.

Patlang (Isang Serye).

Posted by Paurong sa Sabado, Abril 28, 2007

 This is a work of fiction. The characters, incidents, and dialogues are products of the author’s imagination and are not to be construed as real. Any resemblance to actual events or persons, living or dead, is entirely coincidental.

To God, my Savior, my Redeemer, my best friend, my Lord.

EPISODE ONE

6:00 pa lang ng umaga ay nakahanda na ako sa pagpasok. Palagi kong sinisigurado ang mga laman ng bag ko, sinisikap na maging maayos ang hitsura ko at, siyempre, nagsisipilyo para hindi magkaroon ng bad breath. Sapat na ang ilang minutong paglalakad mula sa bahay namin patungo sa paaralang pinapasukan ko. Pagdating sa classroom, nag-aaral ako ng mga nakalipas na aralin sa halip na makipagdaldalan sa aking mga kaklase.

Hindi nagtagal ay nagbago ang siklo ng aking pagpasok. Nagsimula ito noong napansin ko ang isang babaeng nakakasabay ko sa kabilang bangketa sa tuwing maglalakad ako. Kaeskuwela ko pala siya! Kaya lang, hindi ko alam ang pangalan niya, pero sigurado naman akong pareho kami ng eskuwelahang pinapasukan. Berde kasi ang palda niya. Nasanay na rin ako dahil ilang araw kaming palaging nagkakasabay sa pagpasok. Hindi niya napapansing palagi ko siyang inaabangan tuwing umaga at sinusundan siya sa kanyang paglalakad. Hindi ako nagpapahalata sa kanya. Kung magkataon siguro’y iiwas na siya sa pagtahak sa daang iyon. Palagi ko siyang gustong makita. Kung puwede nga sana’y makilala ko siya ng lubusan. Walang dahilan para matandaan niya ako, alam ko ‘yon. Ako nama’y namamangha lang sa kanya dahil sa lakas ng dating niya sa akin. Nagkaroon ako ng planong lapitan siya noon at magpakilala pero lagi akong bigo sa pagtupad niyon. Nanatili ako sa pagsunod sa kanyang mga lakad. Palaging ganon.

Nang makita ko siya minsan sa library, lalo pa akong namangha sa kanyang pagkatao. Sa nakita ko sa pakikitungo niya sa kanyang mga kaklase, napatunayan ko sa aking sarili na mabait siya. Kung maging kaibigan ko kaya siya’y magiging mabait din siya sa akin? Maraming tanong ang gumulo sa akin pero sa kabila ng lahat ng iyon ay naroon pa rin ang paghahangad ko na makilala ko siya.

Lumipas ang ilang linggo. Dumalang ang pagkakasabay namin sa pagpasok. Sabihin na nating hindi na naging pareho ang schedule namin. Hindi ko alam kung bakit. Sa tuwing lunch break ko na lang siya nakikita kasama ang mga babae niyang kaibigan. Ako nama’y nag-iisa lang palagi. Naisipan ko na ring itanong sa mga kaibigan niyang iyon ang kanyang pangalan, ang kanyang address, ang kanyang edad, at lahat na ng nakalagay sa slum book. Gusto ko nga ring magpasagot sa kanya ng biodata para malaman ko ang mga detalye. Puro tingin. Puro paninilay. Puro pangarap.

Pumasok ang buwan ng Oktubre. Sumama ang panahon sa bawat araw na dumaan. Pabago-bago ang naging kilos ng hangin. Nakadalawang magkasunod na pagsuspindi sa mga klase ang naganap dahil sa sama ng panahon. Kinabukasan, Biyernes, bago ako lumabas ng bahay ay tiniyak ko ang pagdadala ng payong. Mahirap malaman ang magiging lagay ng panahon.

Paglabas ko ng bahay, pumatak ang paunti-unting tubig mula sa langit. Binuksan ko ang aking payong. Sa mismong pagkakataong iyon ay nakita ko na siya sa kabilang bangketa. Inilabas niya ang kanyang payong para may masilungan ngunit sa kasamaang-palad ay nahirapan siyang buksan iyon. Ang pag-ambon ay dahan-dahang lumakas. Tumawid ako ng kalsada at lumapit sa kanya. Isinilong ko siya sa aking payong upang hindi na siya mabasa pa.

Halos hindi niya nagawang ibuka ang kanyang bibig para makapagsalita. Nakatingin lang siya sa akin habang patuloy na nagiging malakas ang ulan.

“Lakad na tayo sa school.”

“Salamat.”

Pagpasok ng gate ay itinanong ko sa kanya kung saan ang room niya. Fourth year din pala siya. Noong una’y daig ko pa ang makahiya sa pagtanong ng kanyang pangalan. Ang maigi ay lumakas bigla ang loob ko at napag-isipang pagkakataon ko nang makilala ang babaeng gusto ko.

“Miss, ako nga pala si Kim.”

“Kim? Magkapangalan pala tayo.”

Ang weird pala ng feeling na pareho kami ng pangalan. Natawa kami pareho. Sa dinamirami ng pangalan, bakit kailangang magkaganon?

Bale, simula noon ay naging magkaibigan kami. Ang ganda palang pagmasdan ang ngiti sa kanyang mukha ng malapitan. Ang sarap pakinggan ng malambing niyang boses. Anghel ang turing ko sa kanya. Masarap pala siyang kasama. Napawi ang lahat ng pag-iisa ko. Ang pakiramdam ko kasi noon ay wala akong magiging matuturing na kaibigang babae. Hindi ko maikailang sumigla ako dahil sa kanya. Ibang-iba.

EPISODE TWO

Naging palagay ang loob ni Kim sa akin. Para bang sa isang kisapmata lamang ay nagbago na ang takbo ng mundo ko. Maigi ko siyang nakilala.. pati na rin ang pamilya niya. Naging sobrang lapit namin sa isa’t isa kahit na hindi kami magkaklase. Kapag puwedeng magkasabay sa lunch ay nagsasabay kami. Paborito niya palang ulam ang menudo. Ako ang taya sa lunch namin kapag trip niya. Kapag wala siyang gagawin tuwing Sabado, lumalabas kami para manood ng sine (kapag merong magandang palabas, siyempre). Mahilig siya sa comedy pero ang huli namang napanood ay ‘yung The Reaping kung saan sobra kaming natakot. Kapag exams, hindi pwedeng magkanya-kanya kami. Pumupunta ako sa bahay nila at doon kami nag-aaral. Natutuksu-tukso na kami ng mga nakababatang kapatid ni Kim. Ang nanay naman niya ay sobrang bait sa akin. Komportable raw siyang makita akong kasama ang kanyang panganay. Isang OFW naman ang tatay ni Kim. Madalang itong umuwi dahil sa hirap humingi ng bakasyon sa amo.

Kung tutuusin, halos magdadalawang buwan pa lang kaming magkakilala ni Kim noon. Tinanggal niya ang hiya ko sa tao. Nilagyan niya ng kulay ang nangingitim kong paligid. Maraming nagbago sa akin mulang nakilala ko siya. Hindi ko inasahan na malayo ang mararating ng samahan naming dalawa.

Noong kinapaskuhan, araw-araw akong nasa bahay nina Kim. Tinuruan akong maglaro ng computer games ng bunso niyang kapatid. Masaya palang maglaro ng Battle Realms, kaya lang palagi akong talo, at palagi rin akong pinagtatawan ni Kim. Naranasan kong maramdaman ang pagkakaroon ng mga kapatid. Only child kasi ako. Sabi ng mga doktor noong dalaga pa si Mommy, malabo siyang magdalang-tao, pero dahil sa matatag na pananalig niya sa Maykapal, iniluwal niya ako labing-anim na taon na ang nakalipas. Kung nawalan siya ng pag-asa at determinasyon sa pagdarasal ay hindi nila ako makakapiling. Hindi siguro siya magkakaroon ng anak. Kahit na ako lang ang naging bunga ng kanilang matamis na pagsasama, masaya naman sila at hinding-hindi nagsisi sa pagpapalaki sa akin.

“Magbabagong-taon kami sa Cavite. Gusto ko, kasama ka. Gusto rin ni Mama basta payagan ka sa inyo.”

Hindi ako tumanggi. Bigla akong nasabik. Sumama si Kim sa pag-uwi ko sa bahay. Siya na raw ang bahalang magpaalam sa Daddy’t Mommy ko. Kilala na rin siya ng mga magulang ko. Para sa kanila, si Kim daw ang perfect girl for me. Sa pang-aasar nilang iyon, madalas akong mamula at matameme.

Isang malaking sorpresa sa akin ang “sige” nina Daddy’t Mommy. Alagaan ko raw maigi ang magkakapatid na Reyes. Mag-ingat daw ako at palaging tumawag. Huwag ko raw pabayaan ang pangangatawan ko. Gusto raw nilang sumama, kaya lang, marami silang tatapusing trabaho habang bakasyon.

Madaling-araw ng Biyernes. Inilagay ko ang mga gamit sa kotse habang kumakain ng almusal sina Tita Malou, Kim at ang dalawa nitong kapatid na sina Jerry at Kian. Marami-rami ang dala naming gamit. Isang linggo kami doon sa Sta. Rosa. Alas singko ng umaga ang naging oras ng aming pag-arangkada. Magkatabi kami ni Kim sa kotse. Oras-oras kaming tumitigil para bigyan-daan ang pag-ihi, pagkain at pagpahinga na rin. Kung marunong lang sana akong magmaneho ng kotse ay tinulungan ko si Tita Malou. Okey lang naman daw siya.

“Kelan ka ba manliligaw?”

“Po? Hindi po! Best friends lang po kami ng anak niyo.”

“E, Kim, anak, kelan ka ba sasagot ng ‘oo’?”

“Ma, naman! Okey ka lang ba talaga?”

Torpe ba talaga ako? natanong ko sa aking sarili habang nakatanaw sa labas ng kotse. Tumingin ako sa kanya at sabay kaming namula. Nahiya sa isa’t isa. Torpe nga.

Tanghali nang dumating kami sa bahay nila sa Cavite. Doon nakatira ang lola ni Kim. Matanda na ito pero malakas pa rin. Nagulat siya ng makita ako.

“May panganay ka na palang lalaki, Igin.”

“Ma, best friend po siya ni Kim. Kim din po ang pangalan niya.”

“Baka naman boy friend.”

Nakita kong namula si Kim pero hindi siya nagpahalata sa akin. Itinuro sa akin ni Tita Malou ang magiging kuwarto namin nina Jerry at Kian. Ang kabilang kuwarto naman ang kina Tita Malou at Kim. Agad akong kinulit ng magkapatid na mamasyal sa labas at maghabulan, matapos kong mailigpit ang mga gamit namin. Magaan pakinggang tawagin nila akong Kuya Kim.

“Mamaya na ‘yan. Kumain muna tayo kasabay si Lola.”

Pumasok pala sa kuwarto namin si Kim. Pagkalabas nina Jerry at Kian, na nagharutan kaagad, napansin kong hindi makatingin sa akin si Kim.

“May problema ba, Kim?”

“Pasensya ka na kay Mommy at kay Lola.”

Binasag ko ang pagiging seryoso ng paligid.

“Namula ka nga, eh.”

“Namula ka d’yan!”

Hinataw niya ako sa braso.

“Aray! Ikaw, ha. Lumalabas na naman ang pagiging sarcastic mo. Sabihin mo may gusto ko talaga sa’kin kaya nila ‘yun nasasabi.”

“Ay! Ang kapal ng mukha!”

“O, bakit namumula ka na naman.”

“Anong namumula? Wala akong gusto sa’yo.”

Kiniliti ko siya sa baywang. Malakas ang kiliti niya do’n. Gustung-gusto kong naririnig ang mga tawa niya. Napahiga kami sa kama at biglang natigil ang pagtatawanan. Katahimikan. Nasa itaas niya ako. Magkatapat ang aming mga mukha. Katahimikan. Nais kong ilapit ang mga labi ko sa kanya. Para bang gusto ko siyang mahalikan. Para bang walang pag-di-sang-ayong mababakas sa kanyang mukha.

Umalingawngaw ang malakas na boses ni Tita Malou. Tinatawag niya na kami sa hapagkainan. Itinulak ako ni Kim at nagsimulang tumawang muli. Dagli siyang tumayo.

“Halika na nga… Torpe!”

At lumabas siya. Naiwan akong kasama ang huli niyang salita. Sa kanya na nanggaling. Torpe ako. Torpe.

EPISODE THREE

Pagkalabas ko ng kuwarto, nakita kong maayos na ang hapagkainan. Nakalatag na sa mesa ang masasarap na pagkain. Hindi nawala ang paboritong menudo ng kaibigan ko. Nakabilog na sa mesa ang lahat ng kakain. Anim silang nakaupo. Ang bakante’y para sa akin. Pero, sino ang isa? Napansin ko ang isang babaeng may mahabang buhok, na siyang nasa kaliwa ni Tita Malou. Nasa bente anyos na siguro siya.

“Kim, pamangkin ko siya. Si Abigail.”

Tumayo sa kinauupuan niya ang dalaga at inabot ang kamay niya sa akin.

“Nice meeting you.”

Ngumiti ako at gumanti rin siya. Naupo ako at nagsimula na kaming magdasal. Napag-usapan namin sa pagkain ang mga balak sa pagsalubong ng bagong taon. Gusto ni Lola Memeng na magsama-sama kami sa panonood ng darating na fireworks display sa kapitolyo. Mas mainam na raw iyon kaysa magpaputok pa kami. Sumang-ayon ang lahat lalo na ang dalawang lalaki, na matagal nang gustong makapanood ng mga ilaw na sumasayaw sa langit. Excited na silang mag-bagong taon.

“Ay, Ma, samahan mo naman kami ni Kim mamaya. Punta tayo sa liwasan nang makapamili naman ako.”

“May bibilhin po kasi akong ipanreregalo, Lola.”

“Tamang-tama. May bagong bukas na shopping center sa liwasan. Doon na lang tayo. Ang gaganda ng mga tinda, sinasabi ko sa inyo.”

“Regalo. Anong okasyon?”

“E, si Kim po?”

“Ha? Sasama pa po ba ako? Paano po yung mga bata?”

“Maglilikot lang yan dun. Ang mabuti pa siguro maiwan ka na lang dito kasama sila. Ha, Kim?”

“Sige po.”

Pagkaalis nilang tatlo, naiwan din akong mag-isa dahil sa mas pinili ng magkapatid na matulog sa kuwarto. Napagod sila sa sobrang paghaharutan. Siguradong wala namang mangyayaring masama sa kanila, lumabas ako ng kuwarto para magpalipas-oras. Sa labas ng bahay ay mayroong swing na pandalawahan. Nakaupo sa isa si Abigail. Tahimik. Waring niyayakap ang katahimikan ng paligid.

“Tahimik ka yata.”

Naupo ako sa isa pang swing. Lumingon siya sa akin at napangiti.

“Minsan kasi hindi ako madaldal.”

“Tahimik din ako dati. Mas tahimik pa yata ako sa’yo. Dati ‘yun nung hindi ko pa kilala si Kim.”

“Magkaibigan lang ba talaga kayo ng pinsan ko?”

“What do you mean? Isa ka ba sa mga nag-iisip na kami?”

“Break na ba sila ni Adrian?”

“Sino?”

“Break na ba sila? Kelan pa?”

“Ano’ng sinasabi mo?”

“Ang ibig mo bang sabihin e hindi mo kilala si Adrian?”

Napatigil ako sa pag-swing. Tumingala ako sa maaliwalas na langit at inisip kung sino ang tinutukoy ni Abigail.

“Wala akong kilalang Adrian.”

“Adrian is the boyfriend of my cousin. And in case you still don’t know that, I think you should ask Kim. Bakit niya hindi sinasabi sa’yo.”

Shocked. Tila humawak ako ng kilu-kilong yelo. Hindi ko alam ang sasabihin. Hindi ko alam kung ano dapat ang maging reaksyon ko. Dapat ba akong magalit? Dapat ba akong manatiling nagmamaang-maangan? Wala man lang akong alam.

“Sino si Adrian?”

“Taga-dito siya sa amin. Last vacation, bago kayo mag-fourth year, dito nag-stay si Kim. Nakilala niya si Adrian na kaibigan ng isa kong kabarkada. Naging super close sila.. hanggang sa manligaw itong si Adrian. Chocolates. Roses. Hindi nakahindi si Kim. Naging sila kalagitnaan ng May. Ang ipinagtataka ko talaga ay kung bakit hindi mo alam.”

“Wala siyang sinasabi sa akin…”

“Answer me, Kim. Are you in love with her?”

Bumukas ang aking mga mata at nakita ang katotohanan. Ang katotohanan mismo ang bumulaga sa harapan ko.

“Baka naman nag-break na sila dati pa, Abigail? O baka naman hindi sila.”

“I don’t think so. Imposibleng hindi ko malaman kung nagkataong mag-break sila. Last time na nakita ko si Adrian, wala siyang sinabing wala na sila ni Kim. Isa pa, alam naming lahat ng mga kaibigan ni Adrian na silang dalawa ni Kim. Now, can you answer my question?”

“Hindi ko na alam kung saan ako lulugar ngayon. Argh. Hindi man lang niya ipinaalam sa akin. Sana man lang noon pang nagkakilala kami, nagkaroon man lang ako ng idea na may boyfriend siya. Kung kelan pang nahulog na ‘ko sa kanya.”

“Does she know ‘yang nararamdaman mo for her?”

“Hindi.”

“At bakit hindi mo sinasabi?”

“Honestly, takot akong ma-reject. Never pa akong nagkaroon ng girlfriend. Hindi ko rin alam kung ano ba dapat ang mangyari after niyang malaman ang feelings ko for her.”

Sa tagpong iyon, si Abigail naman ang natigilan. Huminto siya sa pag-swing at dumampot ng bato at inihagis iyon sa malayo.

“Three years ago, after ng graduation namin sa high school, nahulog ang loob ko sa isang guy na naging sandalan ko noong panahong nag-break kami ng first boyfriend ko. All throughout, kahit sa telepono lang kami nagkakausap minsan, ginagawa niya ang lahat ma-comfort lang ako. Nag-fall nga ako.. pero nahuli na ang lahat ng sabihin niyang nabuntis niya ang kabarkada niya at inobliga siyang magpakasal ng mga magulang niya. Since then, nawalan ako ng pag-asang malaman niya ang feelings ko. So many nights have passed na umiiyak ako sa pagtulog, hoping na puwedeng maibalik ang past at maayos ang gusot na pinasok niya.”

“Bakit mo sinasabi ‘to?”

“I want you to know na natutunan ko na minsan na mas mahirap itago ang feelings para sa isang tao. Unconditional love requires nothing. Hindi kailangang hingin mo ang love niya sa’yo. What is more important is that you love that person with all your heart.”

Nagsimula siyang umiyak. Inilabas niya ang kanyang panyo at nahiya sa akin. Pumasok siya sa loob ng bahay, pumanhik sa kanyang kuwarto at doon na marahil naglabas ng kalungkutan. Naiwan akong nakatitig sa puwang ng puso ko.

Pagkaraan ng ilang sandali, narinig ko ang sunud-sunod na doorbell sa labas. Tumindig ako at kumaripas palabas papuntang gate, umaaasang nakauwi na sina Kim. Gusto ko nang magalinawan. Gusto kong malaman na niya ang saloobin ng puso ko.

EPISODE FOUR

“Nandito na ba si Kim?”

“Umalis sila. Mamaya pa siguro babalik.”

Nasa harapan ko ang isang lalaking matuwid ang tikas, may pagkatsinito at may dala-dalang gitara na nakasuot sa itim na lalagyan. Halos magkatangkad lang kami. 5’7”. Magkapareho kami ng mata. Para bang siniyasat niya ang kaloob-looban ng pagkatao ko sa pamamagitan ng pagtitig.

“Itong invitation.”

Iniabot niya sa akin ang isang maliit na puting envelope na may nakasulat na KIM sa harap. Nagpatuloy siya.

“Gusto ko sanang ibigay sa kanya. Akala ko hindi siya makakapunta ng Cavite para sa birthday ko. Hindi niya ‘ko binigo.”

“Ako na lang ang magbibigay.”

Tumitig na naman siya. Nakita ko sa kanyang mga mata ang pagdududa na mabilis namang napalitan ng pagiging kampante niya sa akin. Ibinigay niya na sa akin ang envelope. Napatingin akong muli sa kanyang gitara.

“May banda ka ‘no?”

“Mmm.. meron. Mag-iisang taon na rin. Tol, ako nga pala si Adrian.”

Nais niya akong kamayan ngunit dahil sa matinding pagkabigla sa narinig na pangalan ay napako ang aking mga kamay sa tagiliran.

“Kim. Kim din ang pangalan ko. Kaibigan niya ‘ko.”

“Kim din ang name mo? Cool! Nice meeting you, tol! Kung pwede ka mamayang gabi, sama ka na rin. Gusto kong makilala ang pinsan ni Kim.. na Kim din ang name. Astig naman ‘yun, oh!”

“O sige. Sasabihin ko na lang sa kanya na dumaan ka. Sige.”

“Salamat, tol. Hanggang mamaya na lang.”

Pagkasara ko ng gate, naging marahan ang paglalakad ko papasok ng bahay. Hindi ako nakapaniwalang iyon ang Adriang sinasabi ni Abigail. Hindi nakapagtatakang may posibilidad na magustuhan ni Kim ang lalaking iyon. Mukha namang mabait at maaasahan. Pero paano naman ako?

Alas singko ng hapon nakauwi sina Kim. Agad ko siyang niyayang mag-usap sa may garden. Naupo kami sa swings.

Inabot ko sa kanya ang invitation na nanggaling kay Adrian. Sinabi ko sa kanyang dumaan kanina ang lalaking iyon. Hindi nagtagal ay ginawi ko ang usapan sa bagay na gusto kong klaruhin sa kanya.

“Kayo ba ni Adrian?”

“Si Adrian? Hindi ko siya boyfriend, Kim.”

“E, ano ‘yung sinabi sa akin ni Abigail na kayo raw ni Adrian?”

“Look, ang alam ko kasi e nanliligaw lang siya sa’kin. That’s it.”

Gusto kong maniwala sa mga sinabi niya. Gusto kong maniwala pero mahirap. Paano naman ang nararamdaman ko para sa kanya? Mababaliwala na lang ba ang lahat?

“Huwag ka ngang magsinungaling. Kasasabi lang sa akin ni Abigail kanina na kayo ni Adrian. How come hindi mo man lang ipinaalam sa akin ang tungkol sa kanya?”

“Ano bang problema, ha, Kim? Sinabi ko nang hindi kami ni Adrian, bakit ayaw mong maniwala?”

“Paano ako maniniwala kung ganun ka naman pala kagaling magsinungaling sa akin?!”

Natahimik siya. Rinig na rinig ko sa kanyang pagbuntung-hininga ang pagtitimpi. Nakita ko sa kanyang mga mata ang pagkainis sa mararahas kong sinabi.

“Gusto mo ba siya? sagutin mo ‘ko!”

Imbis na sagutin ako, tumayo si Kim at dumiretso sa pagpasok ng bahay. Sinundan ko siya.

“I don’t want to spoil Adrian’s birthday. Pupunta ‘ko.”

“Sasama ‘ko.”

Umikot siya para harapin ako.

“Bakit ka sasama?”

“Invited din ako. Ano’ng akala mo?”

“Manggugulo ka lang dun.”

“E, paano na lang kung may mangyaring masama sa’yo dun? Ha?”

“Masyado ka naman yatang nagiging protective sa’kin.”

“Nag-aalala lang ako sa’yo. Baka kung anu-ano ang mangyari sa’yo dun.”

“Bahala ka sa buhay mo.”

Pumunta siya sa kuwarto para makapagbihis. Kinalma ko ang aking sarili. Ninais kong sabihin sa kanya ang lahat ng nasa puso ko pero naunahan na naman ako ng takot. Nagbihis na rin ako.

Pagkatapos makapag-ayos ni Kim ay nagpaalam siya kay Tita Malou. Sinabihan kami ng huli na mag-ingat at huwag masyadong magbabad kina Adrian.

Hanggang sa pagsakay namin ng tricycle papunta kina Adrian ay naging tikom ang bibig ko. Alam kong naiinis pa rin sa akin si Kim nang mga sandaling iyon.

Inalalayan ko sa pagbaba pero tumanggi siya. Hindi pa kami nakakapasok sa bahay ay dinig na namin ang ingay mula sa loob. Naghihintay pala si Adrian sa pintuan. Nang makita niya kaming dalawa sa labas ng gate ay iniwan niya ang ilang kausap niya sa pintuan at siya mismo ang nagbukas ng gate para sa amin.

Ibinigay ni Kim ang birthday gift niya kay Adrian. Binili niya ito sa Blue Magic. Sabi niya sa akin, teddy bear daw ang laman ng paper bag.

“Happy happy birthday, Adrian.”

Niyakap ni Kim ang celebrant. Isang segundo. Dalawang segundo. Tatlong segundo. Nanigas lang ako habang nakabaling ang tingin sa paligid. Nagutom ako ng makitang maraming pagkain. Patuloy lang sa pagsasaya ang mga bisita. May bandang tumutugtog sa kanang bahagi ng maluwag na harapan ng bahay. Iyon marahil ang bandang kinabibilangan ni Adrian.

“Tol, salamat sa pagdating.”

“Walang anuman. Happy birthday.”

Kay Kim siya tumingin matapos niya akong kamayan.

“Teddy bear nga pala ‘yan. Sana maalala mo ako lagi through that gift.”

“Teddy bear? Ang sweet mo naman.”

Niyakap na naman niya ang kaibigan ko. Chancing na yan, bulong ko sa aking sarili. Pag hindi ka tumigil diyan masasapak na kita.

“Mabuti na lang hindi pa kami inabot ng ulan.”

“Hindi ‘yan uulan, birthday ko, eh! Nakausap ko na yung pabrika ng ulan sa taas. Hehe. Sige, pasok na kayo. Maraming pagkain sa loob.”

Inakay niya kaming dalawa papunta sa dining room. Ganun kaespesyal na bisita si Kim dahil sa ang mga magulang ni Adrian ay nag-abang din pala sa pagdating nito. May pabeso-beso pang nalalaman ang Mommy ni Adrian.

Muntik na akong maging tanga sa lugar na iyon. Ang baling ng atensyon ng marami ay kay Kim at doon sa pesteng birthday boy na ramdam na ramdam ang sobrang tuwa. Maya-maya, pinalabas ni Adrian ang lahat ng kanyang bisita para makinig sa performance niya bilang vocal ng banda niya.

Hindi pa rin ako pinansin ni Kim. Noon lang siya naging ganoon kalamig sa akin. Halos hangin ang naging turing niya sa akin. Mali–malala pa siguro sa hangin dahil ang hangin ay nadarama habang ako, wala.

“Guys, bago pa man umulan, tutugtog muna kami. Ayos ba yun?”

Naghiyawan ang mga tao kasabay ang pagsisimula ng tugtugan. Napansin kong ang favorite love song ni Kim ang tinugtog ng banda ni Adrian. Pinalapit niya pa sa kanya si Kim para suyuin sa harap ng maraming tao sa ilalim ng matitingkad na spotlight. Laking pagtataka ko nang makita ko sa mukha ni Kim ang walang-mapaglagyang kasiyahan. Isinikreto nga lang ba ni Kim sa akin ang lahat? Bigo ako. Isa akong malaking sawi na nakadungaw sa eksenang ako dapat ang tagapagpaganap.

Bulung-bulungan ng mga bisita ang pagiging sweet ni Adrian kay Kim, na nang mga sandaling iyon ay nakaupo na. Binalak kong sugurin sa harapan si Adrian. Kaya lang, naisip kong kapag ginawa ko ang eskandalong iyon, mas lalong magagalit sa akin si Kim.

Dahil sa nagbabadyang pagbuhos ng ulan ay minabuti ng simulan ng mga kabanda ni Kim ang pagliligpit ng mga instrumento at speaker sa loob ng bahay. Kinailangan ko nang kumilos. Bahala na, bahala na, yun lang nasasabi ko sa aking sarili. Bago pa man matanggal ang microphone sa harap, nilapitan ko iyon at inagaw ang atensyon ng lahat ng tao.

“KIM!! KIM!! KIM!!”

Sino ba naman ang hindi tumingin sa akin matapos kong sumigaw ng sobrang lakas?

“Kim, may gusto akong sabihin. M-matagal ko nang gustong malaman mo.. na.. mahal na mahal kita, Kim! Mahal kita!!”

Kasabay ng huli kong pagsigaw ang pagbuhos ng ulan. Kapara lang ng dati.. ang araw na nagkakilala kami ni Kim. Ako ang dumamay sa langit. Ako ang lumuha. Ako ang tumangis sa piling ng bawat patak ng ulan. Basang-basa na ako. Nagsipagtakbuhan na papasok ng bahay ang mga bisita. Naiwan sa kanyang kinalulugaran si Kim. Gusto ko siyang malapitan at mahagkan.

Lumabo ang aking paningin. Dinaganan ako ng malakas na buhos ng ulan at napatid ako sa sunud-sunod na nakaangat na lupa. Mga kable ang humampas sa aking mukha at dumaloy sa aking katawan ang matinding init na hindi napawi ng bumahang luha at umagos na pighati ng langit.

EPISODE FIVE

Patuloy ang pagbuhos ng ulan. Sinundan ko si Kim sa kanyang paglalakad palayo sa party ni Adrian. Iniwan namin ang bahay na iyon nang nagkakagulo at puno ng tensyon. Sa may bukana ng harapan nila ay nakaantabay ang isang ambulansya.

“Kim! Kausapin mo naman ako.”

Walang naging sagot ang dalaga. Patuloy lang ito sa paglalakad sa ilalim ng malakas na simbuyo ng langit. Mahigit apat na talampakan ang naging layo ko sa kanya.

“Umiiyak ka ba? Ano ba’ng problema?”

Tahimik lang si Kim na naglalakad. Balewala sa kanya ang pagiging basang-basa sa ulan.

“Magkakasakit ka niyan, Kim. Umuwi na tayo.”

Binilisan ko ang aking lakad upang mapalapit sa kanya. Sa kabila ng maingay na tunog na dulot ng mga patak ng ulan, mula sa kanyang puso ay narinig ko ang iyak ng kabiguan.

“Bakit ba ayaw mo’kong kausapin. Kim! Sumagot ka naman. I am sorry, Kim. I am sorry sa ginawa ko. ‘Wag ka nang magalit, please. Kim naman.”

Ni ha, ni ho, wala siyang nausal. Bigla na lang siyang nagmadali at piniling tumakbo ng mabilis. Hinabol ko siya.

“Kim! Kim! Hintayin mo ‘ko.”

Mabilis kaming tumakbo ng wala sa isip ang pagtatampisaw sa basang kalye. Nasaan na ang payong na sinilungan naming dalawa noong araw na nagkakilala kami? Nasaan na ang dating masaya naming samahan, ang pagkakaibigang hindi ko inasang mabubuo?

Nasaan na si Kim?

Naroon siya. Nakauwi na. Hindi na ako nakapagsalitang muli. Walang saysay. Naroon siya. Agad na bumukas ang gate at sumalubong sa aming dalawa si Tita Malou. Bakas na bakas sa kanyang mukha ang matinding pag-aalala sa kanyang panganay.

“Basang-basa ka. Ano bang nangyari sa’yo?”

Patuloy na pag-iyak lang ang naging pakli ni Kim. Pigil naman ang aking mga salita. Pumasok kami sa loob ng bahay.

“Anak, ba’t ka umiiyak? May nangyari ba? Sabihin mo sa’kin.”

“Ma…”

“Hinihingal ka. Abigail, nandito na si Kim! Ikuha mo nga ako ng tuwalya. Nilalamig si Kim!”

Agad na dumungaw mula sa kusina ang tinawag at mabilis na kumuha ng tuwalya sa kuwarto. Pagkabalik niya’y pinunasan niya si Kim at naupo sila sa sofa. Tinanong niya ang pinsan kung ano ba ang nangyari pero hirap pa rin itong makasagot.

“Bakit ka umiiyak? Sabihin mo sa’min ng Mama mo.”

Estatwa akong tumanghod sa kanila mula sa likuran ng pinto. Alam kong ako ang may kasalanan. Ako ang dapat na masisi sa mga nangyari.

“S-s-s-si Kim.”

Sigurado akong sa ilang saglit ay ako ang pagbubuntungan ng galit ng pamilyang Reyes. Sa akin ang lahat ng sisi. Ako ang may pananagutan, ngunit hindi ako nanagot sa pag-aaalaga kay Kim. Nagpatuloy siya sa pagsasalita matapos makahinga ng maayos. Tila hindi matuldukan ang kanyang pag-iyak.

“Nag-eskandalo si Kim sa party…para lang sabihing mahal niya ‘ko…”

Ako ang may kasalanan. Ako lang ang may kasalanan. Nagsalita ako.

“I’m sorry, Kim.”

Pero walang naging reaksyon mula sa tatlo. Hindi pa rin magawang maitahan si Kim.

“Ma… Dinala siya–sa ospital. Nawalan siya ng malay kani-kanina lang. Hindi siya puwedeng mawala.”

Nagulat ang magtita.

“Sa ospital? Ano’ng nangyari?”

“Nahagip ng kable ng kuryente ang katawan niya. Nagdilim siguro ang paningin kaya nabagok sa malaking bato ang ulo niya. Maraming dugo. Maraming dugo. Hindi ko na alam ang gagawin ko, Ma. Ano’ng sasabihin ko sa parents niya? Ano nang mangyayari sa kanya?”

Malaking pagkabigla para sa akin ang lahat ng aking narinig. Wala akong naunawaan. Ano’ng pinagsasabi ni Kim? Ano ba’ng nangyayari? Dinama ko ang aking mukha, ang aking buong katawan, at ang aking buong pagkatao, upang masigurong ako pa rin ito.

Pero huli na.

EPISODE SIX

Mainit-init pa rin ang hinihigop na kape ng security guard na sandaling tumambay sa harapan ng paging system. Ang walang emosyong boses ng matandang nurse ang gumuho sa mataimtim na paglasap ng matabang guwardiya sa kanyang kayamanan tuwing hatinggabi at pumuno rin sa mga pasilyo. Isang batang lalaking intern ang nagmadaling tumungo sa Room 41-A. Sinundan siya ng isang nurse na may dala ng crash cart. Sa loob, isa pang nurse ang gumagawa ng CPR sa binatang pasyenteng nakaratay sa higaang nandoon. Dinampot ng intern ang isang airway mula sa cart at nagsimulang ipasok ito sa bibig ng binata habang inihahanda ng nurse ang defibrillator.

Muling yumanig sa mga daan ang malamlam na boses na nagmula sa unang palapag ng gusali. Di kinalaunan, sumapit sa kuwartong iyon ang pangalawang intern na kay bilis inagaw mula sa nurse ang dalawang paddle ng defibrillator.

Isa pang boses ng matandang nurse ang umalingawngaw mula sa malayo kasabay ng pagharurot ng sirena ng isang ambulansya sa labas. Hindi na kakaiba sa lugar na iyon ang pagdating ng mga pasyente sa disoras ng gabi at mas lalong ordinaryo ang second round ng kape ni Mr. Security.

Sa Room 41-A, inilapat ng intern ang mga paddle sa dibdib ng binata at binuksan ang kuryente. Bumilis ang kanyang paghinga. Dahan-dahang gumiwi ang kanyang ulo at waring siniklaban ng granada ang buong katawan ng binata at sa isang pikitan ay gakidlat na bumukas ang kanyang mga mata. Agad na nakita ng binata ang intern na may hawak ng dalawang paddle. Sa kanyang paglinga ay napansin niya rin ang iba pang tao sa lugar na iyon. Mabilis niyang natanggap ang malagim na katotohanang buhay pa rin siya.

* * *

Ayoko sanang maniwala pero iyon na mismo ang sagot sa mga katanungan ko. Napabalikwas ako at nangyari nga ang inaasahan, tumagos ako sa pinto at nagtuluy-tuloy. Tiningnan ko ang aking mga palad. Napagtanto kong nakalitaw ang kahubdan ng aking pagkatao. Ngunit tao pa rin ba ang matuturing sa akin?

Naramdaman ko ang kagaanan ng aking sarili. Anong sarap ng para akong lumulutang! Hindi alam ang dapat ikilos, pumunta ako sa swing at doon naupo, habang hinihintay na may lumabas ng bahay. Hindi ako nagkamali. Narinig ko ang pag-uusap nina Tita Malou, Abigail at Kim sa pintuan. Minabuti ni Abigail na maiwan upang may makasama ang mga batang tulog na. Pagkasara ng pinto, lumakad na sina Kim at Tita Malou. Ang huli ay pilit pa ring inaalalayan ang anak na nakapagbihis na ng damit. Umaasa itong matanggap na ng una ang nangyari at isipin na lang na magiging maayos din ang lahat.

Habang inihahanda ang kotse, napatingin si Kim sa kinauupuan ko. Napatayo ako bigla at naisip na naramdaman niya ang aking presensya.

“Ano ‘yun, anak?”

“Para po kasing… Parang…”

“Halika na. Umalis na tayo.”

Nag-alangan pa si Kim sa pagsunod kay Tita Malou. Nakatitig lang siya sa akin na para bang nakikita niya ako.

“Halika na, Kim. Pumasok ka na sa loob.”

“Opo.”

Gusto ko sanang pumunta sa ospital kung nasaan ako pero mas pinili kong mapag-isa sa lugar na iyon kung saan tahimik ang paligid at wala akong ibang aalalahanin kundi ang mga nangyari. Sinubukan kong pagalawin ang swing na kinaupuan ko pero hindi ko nagawa. Ni humawak ng kahit ano. Ipinikit ko ang aking mga mata. Sa pagpikit kong iyon, hinatak ako ng napakaliwanag na ilaw at sinakluban ng napakagaang pakiramdam. Unti-unti kong nagawang imulat ang aking mga mata.

Gumapang sa buo kong katawan ang isang malalim na kapayapaan at pagiging kuntento na halos hindi na mailarawan ng mga salita. Ang tanging alam ko ay napawi ang lahat ng aking kalungkutan.

EPISODE SEVEN

Sa labas ng Room 41-A, hindi mapakali sa pag-aalala ang isang binatang kasing-gulang ng nasa loob. Isang oras na niyang hindi nagagalaw ang softdrinks na binili para sa kanya ng ninang. Maya’t maya siyang sumisilip sa kuwarto samantalang nakapinid naman iyon ng mga kurtina. Nakaabang siya sa anumang balitang darating–mapamabuti man o masama. Naupo siya sa tabi ng malapit nang mag-apatnapung taong gulang niyang ninang na bata pa rin ang hitsura, matapos siyang mapagod sa kalalakad sa mga pasilyo.

Hindi ikinubli ng naghihinagpis niyang mga mata ang nadarama. Naubusan na siya ng iluluha kaya’t nakontente sa pagyuko at paghingi ng tulong sa Diyos. Alam niyang hindi siya dapat mawalan ng pag-asa sapagkat mayroon siyang Diyos na hinding-hindi siya pababayaan at hinding-hindi siya talilikuran. Nagsumamo siya sa kanyang Panginoon at ibinigay ang buo niyang tiwala. Alam niyang kung anuman ang kanyang hingiin ay ibibigay ayon sa Kanyang kalooban. Nagdasal lang siya at nagsimulang huminahon.

Bumalik sa kanyang isip ang mga panahong palagi silang magkasama. Apat na taon na ang lumipas mula noong araw na lumipat ang pamilya ng kaibigan niyang iyon dito sa Maynila. Laking tuwa niya nang malamang papasok silang dalawa sa parehong eskuwelahan. Walang napaglagyan ang kanyang kagalakan nang muli niyang makita ang kababata matapos ang ilang taon ng pagkakahiwalay.

Sa loob ng nakalipas na apat na taon, naging matatag ang kanilang pagkakaibigan. Bihira silang makitang nag-aaway. Halos hindi sila mapaghiwalay kapag tapos na ang mga klase sa eskuwelahan. Siya pa nga ang nagturo sa kaibigan kung paano manligaw ng babae. Kapag may problema siya, ang kaibigan niyang iyon ang tangi niyang natatakbuhan. Hindi kailanman nagkaroon ng malaking gusot ang kanilang pagsasamahan maliban sa tagpong iyon. Kung susumahin, siya ang maysala ng aksidenteng nangyari sa kaibigan. Tanggap niya sa sariling siya ang nagpahamak sa taong hindi siya kailanman itinaboy tungo sa kamalian.

“Billy, aksidente ang lahat,” paalala ng kanyang ninang na yumakap sa kanya upang kalmahin. “Wala na tayong magagawa kundi umasang hindi pa siya kukunin sa atin.”

Hindi maipinta ang mukha ni Billy nang magsimulang umagos ang gripo ng luha sa kanyang mga mata.

“Sana hindi ko na lang siya pinatalon sa ilog. E di sana hindi siya malalagay sa alanganin.”

“Hayaan na natin ang Diyos na humawak ng problemang ito. Tama na, Billy.”

Ginawa niya ang lahat para patahanin ang inaanak. Kasabay ng pagtigil sa pag-iyak ni Billy ang pagbukas ng puting pinto ng Room 41-A. May yakap na clipboard sa kanang braso ang nurse na lumabas para kausapin sila.

“Kayo po ba si Mrs. Robles? Gising na po ang pasyente. Pwede na po kayong pumasok.”

Muling bumukas ang pinto ang lumapit kay Mrs. Robles ang isang doktor at kinausap siya tungkol sa kalagayan ng anak. Kumakabog pa rin ang dibdib ni Billy habang pumapasok siya sa kuwarto. Malayo pa lang sa kanyang kaibigan, matinding takot na kaagad ang kanyang nararamdaman dulot ng maraming posibilidad na naghahalu-halo sa kanyang isipan.

“Gerald…”

Dahan-dahang binuksan ng nakaratay na binata ang kanyang mga mata. Ngumiti siya sa pagkakita sa kaibigan.

“Ui.”

“Ano na’ng pakiramdam mo? Ayos ka na ba?”

Kinuha ni Gerald ang isang kamay ni Billy at ipinatong ito sa kanyang dibdib.

“Damhin mo nga, tumitibok pa naman, diba? Hindi pa ‘ko patay.”

“Sira ka talaga,” payabang na sabi ni Billy. “‘Di mo alam kung pa’no mo kami pinakaba ni Ninang. Tuloy, akala ko iiwan mo na ‘ko.”

“Ui, may sasabihin ako sa’yo. Puwede ka nang mag-artista. Ang galing ng acting mo, eh!”

“Sira ka lang talaga.”

“Mommy!”

Pagkapasok sa eksena ni Mrs. Robles, niyakap niya ang anak at sinabing “Hay, sa wakas, sabi ng doktor maayos ka na. Kailangan mo lang na magpagaling pa dito sa ospital. Baka sa susunod na araw, makalabas na tayo.”

“Dapat wala ka na diyan sa kamang ‘yan bago mag-2006. Sige ka, dito tayo magpapaputok.”

Ang kantsaw na iyon ni Billy ang nag-angat ng kabigatan ng hangin sa kuwartong iyon. Sa labas naman ay balik-trabaho na ang security guard na alak ang turing sa kape. Pumatak na sa alas-dos ng madaling-araw ang orasan sa receiving area ng ospital ngunit patuloy pa rin ang pagsasahimpapawid ng matamlay na boses ng matandang nurse.

183 Tugon to “Patlang (Isang Serye).”

  1. Roland said

    Dear Sarcasm,
    Mabuti naman at napansin ka na ng babaeng matagal mo nang kikuwento sa akin. Sana simula na yan ng isang magandang pagsasama.

    ***

    Jonell galing mo talaga magsulat at mukang mahaba itong isusulat mo ah. Aabangan ko yung continuaton ng kuwento mo…

  2. paurong said

    ROLAND,
    fiction lang yan.. nothing is related to real events. swear! hindi nga!
    maraming salamat sa pagbasa mo! nakakataba talaga ng puso makita ang mga comment mo dito sa blog ko. salamat ulit.

  3. mats said

    nice new header…🙂

  4. paurong said

    MATS,
    thanks there!

  5. toniwoni said

    xet. ang ganda naman! lagyan mo ng konting psycho-thriller angle… kasi may stalker tendencies pala si kim the guy. wehehe. sweat. ngarap.😄

  6. paurong said

    TONI,
    wala pa ako dun sa part na yun.. more to go. bahala na kung ano ang masulat ko.

  7. seaguard said

    Wow! All I can say is Wow! Ang ganda! Kinikilig ako! Wahaha. Ung header mo pare, totoo bang nagkiss sila?

    Kung broken-hearted ka man ngayon, dont worry! Lahat ng yan plano ni God!!! Huwag mong hanapin ang lovlyf wahaha. kusa yang dumarating!!!

    God bless!!!

  8. paurong said

    DEXTER,
    maraming salamat sa pagbasa. bihira ang tulad niyo ni roland at toni. sino pa kaya ang magtatangkang magbasa nito e pahaba ‘to ng pahaba hanggang sa matapos.. hay nako.
    broken-hearted daw o. wala akong lovelife.

  9. Roland said

    Comments for Patlang Part 2:

    Hindi ko alam kung sa akin mo kinuha ang idea na totohanin ang pagiging torpe ni kim(guy) dahil sa sinabi ko sayong torpe siya kagabi sa YM. Pero napahanga mo talaga ako sa galing mo magpatakbo ng kuwento. Mukang magiging isang magandang kuwento ito ng Pag-ibig ah. Sana pahabain mo pa ang kuwento nito dahil nasasabik akong mabasa ang produkto ng iyong imahinasyon sa isang kuwentong Pag-ibig.

    P.S Take Care Always and God Bless. May God bless your writing skills for your future unpredictive stories.

  10. paurong said

    ROLAND,
    maraming salamat sa muling pagbasa..
    alam kong susubaybayan mo ito.
    yung tungkol sa pagiging torpe e character talaga niya iyon.
    sana nga maging maganda ang kalabasan.
    hamo, wla akong ibibigay na spoiler para babasahin mo talaga. maraming salamat.

  11. Roland said

    Jonell,

    I feel like a VIP reader. It’s seems like you will depend your descision to me if I read your stories or not. JOKE! Of course I will read your every post. I’m one of your loyal supporters and that’s true. And yeah, giving spoilers is a big no-no! Keep those daily episodes coming…

    Roland

  12. paurong said

    ROLAND,
    pretty good. pretty good.
    every reader is important.. wala ako kung wala kayo.
    may you always be there to read.. and to comment na rin para malaman ko ang mga iniisip mo at mga masasabi mo tungkol sa mga isinusulat ko.
    sana lang wag kang tulog ng tulog. wala lang.
    thanks ulit.

  13. Chico said

    You are invited to be our next guest blogger!

    Interested?

  14. paurong said

    CHICO,
    thanks for the invite!

  15. gen said

    daan muna ako.

    next time ko na lang basahin.

    busy pa ako eh.

    hehe.

  16. naliligaw said

    daan lang..add na lang kita dito sa wordpress ko. nagbago ka na pala ng blog?

  17. paurong said

    CIELO,
    wala naman ako sa list mo e.😦
    noong january 29, 2007 pa ako dito sa blog na ito.

  18. amazingjodesz said

    wahahaha….😀 ang astig ng istorya!! haha.. parang istorya ng ______ ko!! ahehe..😀

  19. paurong said

    JODESZ,
    maraming salamat kung binasa mo man talaga ang kuwento.

  20. tim ang said

    wata. yun lang sigro ang masasabi ko.

  21. paurong said

    MARTIN,
    meron nang tide 3-pid. parang ikaw.

  22. Roland said

    Mga hinaing ko. Written while reading Patlang Chapter 3 along the way…

    1. Sana ginawa mo na lang na seperate post ang bawat chapter ng kuwento kasi gulo-gulo na yung comments halo-halo na.

    2. Bakit biglang naging “After-christmas” ang timeline at magbabagong-taon na agad e wala ka namang binanggit noon sa Part 1 and Part 2. Do you mean, gaanon kabilis ang takbo ng kuwento at lumipas na agad ang buwan?

    3. Ang hirap intindihin ng dialogue box kasi “walo (8)” linya ng pag-uusap sa isang box, nalilito ako kung sino yung mga nagsasalita.

    4. Wow at may bagong kontrabida yata in-disguise na si Abigail ah. Bakit niya kailangang pangunahan si kim(girl) na sabihin ang totoo?

    5. At bakit nasasaktan si Kim(guy) noong nalaman niyang may current boyfriend si kim(girl) e di naman niya ata gusto si kim(girl) or torpe lang talaga?

    Jonell, ang galing mo talaga magpaktabo ng kuwento. Aba’t nag-sanga-sanga na ang kuwento ah. Dalawang tao agad ang pumasok sa kuwento. Una ang pinsan ni Kim(girl) na si Abigail na hindi ko maintindihan ang tunay na intensyon dahil pinangunahan niya ang pinsan niya na sabihin ang katotohanan. Pero it turns out na may masakit na nakaraan pala siyang pinapasan. Pangalawa, si Adrian ang current boyfriend “kuno” ni Kim(girl) na ikinagulat ni Kim(guy) dahil walang nababanggit sa kanya si Kim(girl). Iniisip ko tuloy kung mahal pa ni Kim(girl) si Adrian at kung bakit hindi niya ito binabanggit sa bestfriend niya na si Kim(guy). Siguro unti-unti na siyang umi-ibig sa bestfriend niya at hinihintay lang na magtapat sa kanya si Kim(guy).

    PERO MALAY KO BA?! HAHAHA. Sadyang napakagaling ng sumulat nito at hindi ko mahulaan ang story. Jonell, congrats talaga *2 thumbs up!* ipagpatuloy mo lang ito dahil maganda talaga ang kuwento mo.

  23. dave said

    Ayos! Mainam na itong kwento ang sasalubong sa bibisita sa blog mo. It’s a Jonell classic: emotionally engaging and somewhat complex, sakto sa write-up na sinulat ko sa latest post ko😉

  24. paurong said

    DAVE,
    it’s so nice to see you.
    ang ganda ng pagkakadescribe mo. maraming salamat!
    EMOTIONALLY ENGAGING and SOMEWHAT COMPLEX. hehehe.
    sana nabasa mo ito.

  25. emong said

    ang ganda na ng story… nagustuhan din ng ate ko…
    peñe nga ko ng mga copies nian..

    may napansin lang ako…
    ung patlang ba e yung “puwang sa puso” nia?
    tumingin ako sa puwang ng puso ko?
    un ba un..

  26. emong said

    nga pala.. ung backgraound pic ng mga chapters.. un ba ung sa school? ung may hawak ka ng mp4 ko?
    tama db///./.?

  27. emong said

    new pics arriving!!! 09:50 am 24, tue, online na!

  28. toniwoni said

    wow. dude. story of my life. shit, maluha-luha ako dito sa istoryang ito. seriously, story of my life… swear talaga…😄

  29. toniwoni said

    wah. masaklap na istorya. isang pagpapatunay na hindi plantsado ang buhay ng tao. naalala ko tuloy first bf ko na si regie… who btw, is isa nang tatay ngayon… wah.😄

  30. Jim said

    nobela, galing! galing din ng animated header!🙂

  31. gen said

    ang ganda!

    excited na q sa next!

    di aq nagccc na bnasa q!

    hehe.

  32. emong said

    nga pala,, panu ung header na gumagalaw..????? ang galing… woo

  33. MaGnE said

    wawww kuyaaa!!!!!!!!!! andaling mo nmn!!! andanda nmn!!!! binalita lng sken toh n emong!!! wawww!!!! nxt eps please!!! im lookin foward to it!!!! da mi nang comment!!! wawwwqqqqq hanga nako!!!! whO!O!O!OO!

    /MaGnE/

  34. miacarmel said

    Please care to send me an email when the continuation of your story is out. Thanks! I had fun reading this post.. Keep on writing!🙂

  35. paurong said

    ROLAND,
    very nice observations.
    ayun nga, naipaliwanag ko na sa’yo privately ang mga puna mo. have deeper and vivid observations lang para maunawaan mo yung style ko. salamat sa patuloy na pagsubaybay. i appreciate your comments a lot. take care.

  36. paurong said

    EMONG,
    salamat sa pagbasa.
    gusto ko ring pasalamatan ang ate mo sa pagbasa niya. sana nakapag-comment din siya para malaman ko ang saloobin niya.

    yung tungkol sa title, analyze mo na lang kapag natapos na yung kuwento. tutal, malapit nang matapos.

    tumpak! ang background nung mga episodes (not chapter–iba ang definition ng chapter as opposed to episodes) ay mula dun sa kuha mo sa’kin habang hawak ang mp4 mo. magaling na mata. akin na lang!

    hindi ako nag-oonline ng umaga. ayon sa batas ng mga bampira, bawal manatiling gising ang mga magkakauri kapag umaga. sa madaling-araw lang ako nag-oonline. mag-online ka naman sa madaling-araw para masaya ako.

    ang header ko ay, kagaya ng dati, wala lang! hindi ko na ‘yan papalitan. or else may idea ka?

  37. paurong said

    TONI,
    wow. talaga? story of your life? tignan lang natin sa mga susunod na episodes.
    salamat sa pagbabasa! wag ka sanang magsawa.

  38. paurong said

    JIM,
    salamat! hindi nga pala ito nobela, isa itong maikling kuwento.

  39. paurong said

    GENESIS,
    sobrang thank you sa pagbabasa! ikaw talaga ha! hehehek..

  40. paurong said

    MAGNE,
    hi. maraming salamat sa pagbasa. buti nabalita sa’yo ni emong. sana maipagpatuloy mo ang pagbabasa ng karugtong. malapit na ang ending. thank you!

  41. paurong said

    MIACARMEL,
    sige, i will inform you about the continuation. thanks for the time on reading my story!

  42. Roland said

    Comment for Chapter 4:

    Jonell please pahabain mo pa ito. sana hindi pa ito agad matapos.. Ngayon pa lang gumaganda ang kuwento. To be honest, para akong nanood ng pelikula. Ramdam na ramdam ko yung “environment” pati na yung malamig na ihip ng hangin. Na-visualize ko rin bawat eksena af if i’m really there. Yung bahay ni Adrian nakikita ko sa aking isip. Mala-pelikula ng Star Cinema ang kuwento. Ang galing talaga.

  43. paurong said

    ROLAND,
    i can’t believe, in all honest, that you always paint a smile on my face everytime you read what i write. anong klaseng environment ang nakikita mo? ano ang nararamdaman mo sa kuwento? sa tingin mo, ano ang susunod na mangyayari?

  44. paurong said

    ATE NI EMONG,
    nagbabasa ka rin pala nitong kuwento ko. thank you po!

  45. Roland said

    Yung mga kuwento mo, napaka-realistic. No wonder maraming readers mo ang nakaka-relate dito. Hindi ko alam kung paano ka nakakasulat ng kuwentong parang pinag-isipan ng maigi pero ang totoo ay sinulat mo lang tuloy-tuloy kung ano lang ang maisip mo.

    Noong nagalit si Kim(girl) sa pangungulit ni Kim(guy), nakita ko yung facial expression ni kim(girl) sa isip ko. Noong sumakay sila sa tricyle nakita kong sa likod ng driver sumakay si kim(guy) at sa loob naman si kim(girl) kasi nahihiya siya at alam niyang galit parin ito sa kanya. Noong huminto ang trycyle sa harap ng gate ni Adrian, naramdaman ko yung pagka-kaba ni kim(guy) ng makita niya si Adrian na nag-aabang sa gate hanggang sa lumapit ito at pagbuksan sila at marami pang iba!

    My Visualization as one of the invited friends of Adrian in his birthday party:

    Napaka-lamig ng gabing iyon. Kakatapos ko lang kumain ng masarap na handa ni Adrian. Naglakad ako palabas ng bahay ni Adrian para panoorin siyang kumanta. Pumunta si Adrian sa stage at nagsimulang kumanta. Pero may napansin akong isang lalaki sa isang tabi na napaka-sama ng tingin kay Adrian. Naramdaman ko na uma-ambon na at nagsimulang sumilong ang ibang bisita pero ang iba naman ay deadma habang patuloy parin sa pagkanta si Adrian. Biglang lumakas ang ulan. Tumalikod at nagsimulang tumakbo papasok ng bahay ng may bigla akong narinig na sumigaw ng ““KIM!! KIM!! KIM!!”

  46. xhiennadi said

    hhmm.. bitin me dun sa love story na gawa u… aheheh… sis ako ni earl.. nadawit pa pic nia jan.. nkktwa…

  47. toniwoni said

    xempre hindi ako magsasawa… fan mo na ako eh, hehe… parang si pichay lang, idol!😄 … oo tingnan natin, pero konti lang naman similarities eh… to begin with, hindi naman parehong regie o toni ang pangalan namin…😄

  48. nyaw said

    nyahaha!!! 2mawag ka pa talaga sakin sa bahay para ipabasa 2…wahaha! super ganda…naiimagine ku 2loy, c kim chiu ung girl…hehe…habang kcng binabasa ku, napapanood ku rin…nyahaha! SUPER EXCITED NA KU! kelan ba ung wakas! binibitin mu pa kc kmi eh…wag mu na tanungin kung bat ako onlyn 2day…na dapat, nxt wik pa…and wag mong sabihin ung name ko kung magrereply ka…thnx! im looking 4ward to the next part of your story!

  49. ana said

    ui,ang gnda ng story..grbe super duper! hehe..astig! 1st tym q bshin ang story mo..gwin mo n ung wakas ha..God bless sau..more power kuya! gwa kp ng ibng story ha..nga pla..gudluck s college! san kb mgaarl and wat course?..cge un lng!

  50. ang simula said

    kung kay dave ay EMOTIONALLY ENGAGING at SOMEWHAT COMPLEX, sakin ay mas unique:

    SIMPLY AMAZING!

    hakhakhak.

  51. gen said

    hala di ko napalitan ung name.

    ang simula na naman nalagay ko.

  52. Dexter said

    grabe, ang ganda. sa kuwento mo, mahihinuha ang iyong katauhan… Masasabi ko na christian ka dahil kasama sa kuwento mo ang pagdarasal bago kumain… makikitang in love ka rin ngayon… hahah, basta nakakakilig… Ang mga tauhan mo sa kuwento ay may mga pinagbasehan din sa totoong buhay. May hula ako kung sino si Adrian in real life. Basta, si Kim ay for sure si Xine. At ikaw ung lalaking Kim. abigail- she represents those persons who are afraid of showing their affection to their loveones. Basta ang ganda!! Kapag yumaman ako, ako magiging publisher ng mga kwento mo! Bilib ako sayo pare!! God bless!!! Nakakaencourage ka talaga!!

  53. Dexter said

    teka, nagkiss ba tlga cla? ung header mo? God bless!

  54. now named... triplepoints said

    hayaan mong makabawi ako… haha.

    Fiction is not reality, for it is reality seen on the mirror.

    Alam mo bang ang una kong crush noong highschool ay Kim ang pangalan (Kimberlie), naging close kami, may kilitian din (pero sa classroom lang!) In fact, may conjugal property pa nga kaming chess set. OFW din ang kanyang daddy. May-“rain” moments din kami…wala nga lamang payong – only file case (ang nerdy ba?! haha) May boyfriend si Kim noong mga panahong iyon, hindi naman Adrian ang name… kundi Aries. But to think na ang next boyfriend niya ay may pangalan na Brian (myembro ng band)…

    …wala lang.

    Salamat nga pala sa pagdalaw, need I say I appreciated it? haha. Likewise, I miss reading your posts…so natuloy ka nga pala sa palanca? Haha.

    Sa uulitin.🙂

  55. amazingjodesz said

    grabe ung kwento..
    keep up the good work!
    sayang at lumitaw pa ung ITUTULOY..

    hehe..😀

  56. deejay said

    jonell. sorry. la pa ako time para basahin ang alam kong napakamadamdaming post na iyan. siguro sa golden week ko pa mababasa yan. miss you friend!

  57. bagong mr. pencil said

    wow naman… love story pala un… hehe… nice kwento…!! totoong buhay ba ito?!😀

  58. emong said

    wakas? anu un?!? mas lalo akong nabitin… nakakainiz….. pero sana pahabain mo pa.. open-ended na naman,,, (diary ni mariel)…sana nga pahabain mo..

    oo nga.. sabi nung roland.. para ngang pelikula.. kaso mas maganda kung may onting spice pa… tsaka sana mas mahaba xa..

    may mga nakikita rin ako sa future.. buti na lang may nakalagay na ITUTULOY kundi.. hhhmmm.. wahaha

    tatapusin mu ba yan???? ang tagal…

    excited na ko.. hindi pa nababasa ni magne yan at ni ate..

    ang galing talaga.. kaso as Mrs. Merino and I said, mejo malalim pa ung mga words mo.. oo naiintindihan kaso may pagkamaxadong pinoy… as I said nga, lagyan mo ng spice… lagyan ng anghang..

    wellllll….. pinaka comennt ko..

    “If someone will ne able to make it as a movie, maraming manonood. Ang galing. Pang-blckbuster movie talaga. Instant millionaire ung writer(xempre hindi ko na sasabihin)… Grabe ang galing. Pero bitin talaga ung kwento..

    parang may na-vi-vision ako kung pelikula yan..

    pagkatapos nia sabihin “KIM, MAHAL KITA” ng sobrang lakas.. uulitin pa nia ng mas malakas tapos pataas ung camera.. tapos magdidilim.. tapos next day na para sa next episode..

    OR

    kapag natapos xa sa pagsabi ng kanyang nararamdaman.. hindi mapapansin ni kim na umiiyak din si kim dahil sa ulan.. ang lamig ng nararamdaman ko…ramdam ko ung senaryo… tapos, magwo-walk-out si kim. hahabulin ni M…tapos engkwentro na naman.. may salitaan,..

    F: bakit ka ganyan?
    M: bakit? hindi mo ba ko mahal

    nakadungaw si adrian mula sa gate.. basang basa na rin..

    (hindi na napigilan ni M ang kanyang nadarama) un na.. bahala ka n kung nagkissed sila, niyakap niya, umamin rin si kim.. nakita ni kim si adrian- ngumiti- say yes to M, etc.. mga nakikita ko lang..

    comment ko lang naman toh.. at alam ko wala kang kukunin jan kc may motto ka na “DO NOT COPY, protected bt blablah..” wahahah

    cute me.

    basta pataas ung scene at ung camera.
    basta camera..
    wahaha

  59. emong said

    kaso umiiyak ang puso ko ngaun na nararamdaman ko ang nararamdaman ni KIMF sa future story…

    may mga gusto ko sabihin.. oo nga, parang may kagaya sa totoong buhay pero circumstances lang.. at full fiction ba o may bi-nased ka bang mga storya ng buhay ng iba..??????

  60. emong said

    tsaka parang nakikita ko talaga sina DOnna at MARIEL jan..

    tsaka..

    anjan na naman ung istayl mo na “PARANG NOON”.. para talagang iary ni mariel yab,,.,

    tsaka, ginamit mo na naman ung istayl mo na sa “parang noon” na umuulan na naman.. diary ni mariel? kaw ba yan? wahahaha

    mga napansin ko lang un ah,,,

    wahekhek

  61. emong said

    kaso.. hindi ko pa rin malaman ung bakit patlang ung title…

    un bang sa huli… na nagkaron ng blank sa scene..

    o un bang kulang sa puso ni kimM na gusto niang mafulfil?

    o dun sa gusto niang sabihin kay kimF?

    kainiz,, wala akong maisip

    o ung moment na parang walng emotion sa mukha ni kimF matapos sabihin ni kimM na mahal nia xa?

    gusto ko malaman,, pra di malaman ng iba,, frnzter na lang ha.. hehe…pls//. sumasakit na ulo ko..

    cute me

  62. bonniefazzyoo said

    good job! nakakakilig.😉

  63. TEA said

    Anong ‘itutuloy’ tapos ‘WAKAS’?

    Ah…basta. Wait ko na nga lang.

  64. miacarmel said

    Hi Jonell, thanks so much for the email…🙂

    Please keep the thrill going.. and I hope you’d keep in touch again!🙂

  65. MaGnE said

    OMG is he DEDO?!!!!!

    hahaha!! mxado an yta ko huli sa balita ah!!!!!
    waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

    matatapos na agad?!!!!!!!

    nooooooooo!!!!!!!!!!!

    halaaaaaa!!!!!!!!!!

    bkit gnun?!!!!!!!!!!!!!

    awawawswawawaw AWCH!!! MEN!!!!!

    /mAgNe/
    go kuya!

  66. paurong said

    XHIENNADI,
    ano ang tunay mong pangalan? thank you so much nga pala sa pagbabasa. sana matapos mo.😀

  67. paurong said

    TONI,
    sige. toni ang name ng susunod kong character. bwahaha! ang lovelife mo talaga. astig.. pro pichay!

  68. paurong said

    ABBIE,
    akala ko kasi nabasa mo na. e diba sabi mo gusto mong binabasa ang mga isinusulat ko. edi ayan. ano pa ba ang masasabi mo. pumuna ka naman. nalulula na ‘ko sa mga comment dito. waw.
    baka sakali, hindi muna ito matapos. malay mo. malay ko!!

  69. paurong said

    ANA,
    akala ko nabasa mo na yung isa kong kwento na kumalat sa third year. yaan mo pag-iibayuhin ko pa. wala lang.

  70. paurong said

    GENESIS,
    binasa mo ba talaga ‘to? parang wala kang nasabi ha? hehehe. patayin si exodus.

  71. paurong said

    DEXTER,

    makasalanan man, christian pa rin naman ako. walang makapaghihiwalay sa’kin sa Kanya, tama naman diba?

    hindi naman necessary ang pagiging in love para makabuo ng ganitong klase ng kwento.. albeit it helps a lot sometimes.

    sabi ko nga dun sa disclaimer ko prior to the post, fictitious lang ang lahat ng nandyan.. mula pangalan, sitwasyon, dialogue, katauhan, lahat.. wala akong pinagbasehang tao o kung anupaman.

    at paano mo naman nasabing si Xine si Kim girl at ako si Kim boy? nako naman. anong tsismis yan.

    hayaan mo. hindi ako magsasawang ibuhos ang damdamin ko sa pagsusulat. makaaasa kang gagawin ko ang bawat kwento for the glory of God. may ganung verse diba? di ko lang alam. yung tungkol sa gawin mo ang lahat para sa Kanya. sabihin mo naman sa’kin kung ano yun.

    God bless, my friend.

    p.s. yung calculator ko naman.. wala akong perang pambili.

  72. paurong said

    GERALD,
    welcome back sa blog ko. tagal mo ring nawala. hindi mo yata alam na namiss kita. hehehe.

    yes. fiction is not reality. pero as long as kaya ko ipinakikita ko yung reality sa fiction ko.

    parang kwento mo lang pala ‘to. pero magbabago din yun sa bandang dulo. sa umpisa lang siguro ganun…wala lang.

    wala akong dahilan para hindi ko basahin ang mga isinusulat mo. keep up the good things on what you are doing right now.

    yung tungkol dun sa palanca, hindi ako tumuloy.

  73. paurong said

    JODESZ,
    binasa mo? wow naman.

  74. paurong said

    DENIB,
    miss na din kita no!! sige, pag-igihan mo diyan sa japan. pagbalik mo lagot ka talaga sa’kin. hehehe. ayos lang.

  75. paurong said

    MARLON,
    ok.

  76. paurong said

    BONNIEFAZZYOO,
    buti ka pa kinilig.

  77. paurong said

    YNA,
    ayan akala ko hindi mo na talaga mababasa.
    coming up next na kasi yung wakas. pero hindi pa. gulo no? parang ikaw.

  78. paurong said

    MAGNE,
    kudos to my first reader of episode 5. keep it up ha! asahan kita. God bless.

  79. paurong said

    MIACARMEL,
    i’ll inform you again once this story is updated. thank you.

  80. Roland said


    ANG NAKARAAN...

    Comment ko para sa Chapter 4 ng Patlang ni Jonell (Gusot: Dahil hindi plantsado ang buhay ng tao.):


    Ako nga pala si Roland, isa ako sa mga kaibigan ni Adrian at naimbitahan niya akong dumalo sa kanyang pagdiriwang ng kaarawan bahay nila at heto ang aking kuwentong hanggang ngayon ay sariwa parin sa aking ala-ala.

    Napaka-lamig ng gabing iyon. Kakatapos ko lang kumain ng masarap na handa ni Adrian. Naglakad ako palabas ng bahay ni Adrian para panoorin siyang kumanta. Pumunta si Adrian sa stage at nagsimulang kumanta. Pero may napansin akong isang lalaki sa isang tabi na napaka-sama ng tingin kay Adrian. Naramdaman ko na uma-ambon na at nagsimulang sumilong ang ibang bisita pero ang iba naman ay deadma habang patuloy parin sa pagkanta si Adrian. Biglang lumakas ang ulan. Tumalikod at nagsimulang tumakbo papasok ng bahay ng may bigla akong narinig na sumigaw ng ““KIM!! KIM!! KIM!!”

    Comment ko para sa Chapter 5 ng Patlang ni Jonell (Gusot: Dahil hindi plantsado ang buhay ng tao.):

    Nabigla ako sa aking nakita, nakita ko yung lalaki kanina na masama ang tingin kay Adrian na nakahalindusay ang katawan sa sahig at duguan ang ulo. Dali akong tumakbo papalapit sa kanya at sinubukan siyang buhatin para dalahin sa ospital. Tila walang pakialam ang mga tao sa paligid at imbis na tulungan ako ay natulala lang ang mga ito at tila bingi sa pagsigaw ko ng saklolo. Nilabas ko na ang aking cellphone upang tumawag ng ambulansiya ng makita kong tumatakbo papalit sa akin sina Kim at si Adrian. Hindi ko maipaliwanag ang muka ni Kim dahil puno ito ng luha at pighati habang hindi parin makapaniwala sa nangyari sa lalaking buhat-buhat ko.


    "Kim: Anong nangyari sa kanya?! Bakit siya duguan?! Ha, ano?!! Bakit hindi ka nagsasalita?!!"

    …Sunod-sunod na tanong sa akin ni Kim habang natataranta at tila ba alalang-alala. Nagtaka ako kung bakit ganun na lang ang pag-aalala niya sa lalaking ito? May relasyon ba sila? Pero akala ko ba si Adrian ang boyfriend niya? Hindi ko namalayang natulala pala ako sa pag-iisip. Akmang ibubuka ko na ang bibig ko para magtanong ng biglang narinig ko ang sirena ng ambulansya na napakabilis ng takbo at huminto sa harap ng bahay ni Adrian. Dali-daling may lumabas na 3 lalaki at mula sa aking mga bisig ay nilagay nila sa stretcher. Namalayan ko na lang na naka-alis na ang ambulansiya. Ang ingay ng malakas na patak ng ulan at ang halo-halong ingay ng mga taong nag-uusap-usap at nang-iisyoso ay nakakabingi sa aking mga pandinig. Nabigla parin ako sa bilis ng mga pangyayari at tila natulala ulit. Bumalik ako riyalidad ng marinig ko ang hagulgol ni Kim habang pilit itong pinapakalma ni Adrian. Ngayon ko lang napansin ang mga dugo na naka-mantsa sa aking mga kamay at white shirt ngunit hindi ko ito alintana. Gusto ko sanang tanungin si Kim kung anong pangalan noong lalaki pero naawa ako sa kanya. Sa mahina at marahang boses ay tinanong ko si Adrian…


    "Roland: Adrian, anong pangalan ng lalaking iyon at bakit ganun na lang ang pag-aalala ni Kim?"

    "Adrian: Kim ang pangalan niya, matalik na kaibigan niya si itong si Kim."

    Hindi ako makapaniwala sa aking mga narinig. Paanong magkapangalan sila ng lalaking yun? Natahimik na lamang ako at napa-isip. Biglang tumayo si Kim at nagpa-alam kay Adrian na uuwi na. Nag-alok si Adrian na ihatid ito ngunit tumaggi siya. Hindi pumayag si Adrian pero nagalit si Kim kaya hinayaan na lang niya ito. Biglang tumakbo papalayo ng bahay si Kim habang humahagulgol sa pag-iyak. Ang kanyang mga luha na sumasabay sa bawat patak ng ulan…

    Itutuloy…

  81. Roland said

    Public Apology / Disclaimer:

    Pasensya na po sa aking comment sa itaas. Hindi ko po sinasadyang ma-violate ang copyright ni Jonell sa kuwento niya. Sobrang ganda kasi e, na-inspire tuloy akong magsulat ng kuwento but in a different view. Alam ko pong comment lang yan na dapat hindi ko pinaghirapan dahil napaka-daling idelete ng comment, hindi po ba? Alam nyo po, hindi talaga ako marunong magsulat ng kuwento. Pero ewan ko ba, at kuwento lang pala ni Jonell ang magtuturo sa akin magsulat.

    Patlang (Isang Kuwento ng Pag-ibig) is owned by Jonell Estillore. I do not own any of the characters used in story-comment.

  82. gplay said

    The female Kim for me has a very round character.
    Kung ganyan talaga nagwakas ang kwento, well, may her inner identity rest in peace.

    [sorry, haha! Mejo sabaw. Kakatapos ko lamang gumawa ng lab report…at naduling ako sa 12places nd decimals…kaya kelangan ko namang magbasa ng letters, to neutralize] Haha!

    …I have something to say about Palanca, but may be next time.

    ciao!

  83. melody said

    ang ganda naman ng story…parang pocket book kaya lang bitin ako….well.. if ever na matapos mo ang story.. pllzz send me a message.. sa (ym) melody2_1976@yahoo.com ..para naman mabasa ko…..nakakakilig kac…mamamatay ba c kim?? sana wag naman…kac hindi mo na maitutuloy kwento mo..anyway..pwede ka nang maging writer..keep up da gud work!!!! GOD BLESS U!!

  84. angelblush said

    I like the header… so neat.😛 and im about to read your story pa…🙂

    oh wala pa akong king na book. lahat kasi nakikita ko eh ung dark tower… if i read the dark tower series gusto ko mag start sa beginning.🙂 pero king is one of my must-haves. hehe wala din akong erich segal… hahanapin ko yan ahihi.

  85. emong said

    bakit naman ganun? huhuhu… kaya pala buhay o patay.. jowk.. wahahha

    why he dead? wow nice engilsh…jowk ule

    kala ko ba malapit ng matapos???? kainiz ng onti(opinion). Kainiz talaga.. bakit ganyan?

    pero maganda.. pataas ng pataas ang excytment ko,… wooo… sana mapabilis ang gawa mo.. sobrang excited na ko..

  86. ana said

    ui..ano ung isa mo png kwnto??..bkt ndi q alm un? nku nmn..ndi aq upd8ed oh! ilan nb ngwa mong kwento?..pbsa mo nmn skn kht late na..haha..alm mo bng mhlig aq mgbsa ng mga kwento n kila2 q ung ngsu2lat..ung wakas..ang tgal nmn! hehe..nkkbitin..cge un lng..God bless!

  87. Hello. Thanks for giving a comment on my story sa blog ko.

    Anyway… Maganda ang kuwento mo. A bit nakaka-relate because of some personal reasons. At parang may idea na ako kung ano ang magiging wakas ng kuwentong ito. Makes me wonder.

    By the way, may Y!M ID ka ba? Usap naman tayo dun kahit minsan.🙂

  88. hotaru imai said

    hmmm…. it’s me, sarah… graduate k n… ksby ng isang MAKABAGBAG (tama ba yun?!?) damdaming story from ur head… wats with ur header??? baket nandun c ate? at c… bf nya? anong prob? anyway,,, d tau parehas ng length pag gumagawa ng story…mahaba kc ung aken… i wonder who’s that Kim ur talking about? but i guess she’s NOT REAL nman kc poh u said so dun s beginning., bye n ba q sa’yo? d n kc kta mkikita eh., pti ang ate q… don’t worry ma-mimiss q kau! if u’ll find someone that u know she’s the right one, don’t hesitate to go for it… kaya mo yan! continue pa ang story mo, i guess meron po itong happy ending..kc actually napapangitan aq s mga tragedies… hehe! God bless!

  89. toniwoni said

    wow!!! XD…. sweat ang ganda… wag mong gawing wakas iyan… meron pang pwedeng idugtong diyan… napanood mo na ba yung ghost ni demi moore at patrick swayze? gawin mo, make Kim the girl psychic tapos lagyan mo sila ng bed scene ni Kim-the-guy-who-is-now-a-ghost involving putik at isang stuffed toy…

  90. toniwoni said

    wow… sweat naman… madami ka pang puwedeng idugtong diyan…😄.. hindi pa huli ang lahat para kay Kim!!!

  91. Dexter said

    hoy, bakit naman naging ganon? May supernatural na nangyari! Wah!! Di ko ineexpect na magiging ganon ang takbo ng kwento… Pero di pa huli ang lahat. Hindi pa natatapos ang kwento. Pero ok pa rin naman. Hanggang ngayon ay di ko pa rin maintindihan kung bakit PATLANG ang naging pamagat nitong kwento mo pero umaasa pa rin akong mabibigyan mo ito ng justification.

    Pare ung calculator mo, lagi kong dala yon. Kaw na lang hinihintay niya. Kung gusto mo akin na lang din. Wahaha. God bless! Hahanapin ko ung sinasabi mong verse!

  92. amazingjodesz said

    oi! grabe huh.. naiiyak na ako.. ahehe..😀 sana hindi na sumulpot ulit ung ‘itutuloy’.. ahehe..😀 keep up the good work!

  93. TEA said

    Hmmm. Nabibitin ako. Nakow.

  94. paurong said

    ROLAND,
    i appreciate your tribute. sabi ko nga sa’yo hindi naman under any copyright law ang fiction kong ito kaya wala akong karapatan. but then, for the mere humanity sake, permission from me is very important.
    congratulations sa pagsulat mo. sabi ko nga sa’yo kaya mo basta gusto mo. pag-igihan mo lang. salamat ulit sa patuloy na pagbabasa.

  95. Roland said

    wow ang galing buti naman at tinuloy mo kuwento. Bitin kasi yung episode 5 e akala ko wakas na yun. Aabangan ko yung episode 6. Keep up the good work😉

  96. paurong said

    GERALD,
    hindi pa naman tapos yung kuwento e. hindi ko lang alam kung hanggang saan ang itatagal ng roundness ni female kim.

    what about palanca?

  97. Roland said

    maganda yung pagkakadetalye mo ng hospital scene. medyo kinilabutan nga ako kasi yung “eerie” feeling sa loob ng ospital sa madaling araw ay nakakatakot.

  98. paurong said

    MELODY,
    ai.. hindi po ako nagbabasa ng pocket book.
    bigyan na lang kita ng notice sa ym as this fiction updates. see ya!

  99. paurong said

    ANGELBLUSH,
    that’s my latest header. i’m going to make a new one for my new template.

    stephen king and erich segal are my favorite authors. i recommend the class by the latter.

  100. paurong said

    EMONG,

    hindi naman yun dahil dun sa “buhay o patay”.. ganun lang talaga. hindi mo aasahan ang mga mangyayari. kahit i-expect mo pa, wala ring mangyayari.

    pero pwede ka namang manghula kung ano ba ang susunod na kaganapan.

    bakit ka naiinis? gusto mo na ba talaga itong matapos? hindi ko pa ‘to tatapusin as long as may nagbabasa. hahaha!

    dahil sa gusto mo, dadamihan ko na ang isusulat ko… kung kaya ko. hahaha!

  101. paurong said

    ANA

    i’m referring to “ang diary ni mariel”.

    akala ko nabasa mo na yun.

    if you’re interested with my fiction, i-search mo na lang sa google yung diary ni mariel.

    marami na akong nasulat na fiction kaya lang karamihan hindi ko tinapos.

    sana masubaybayan mo ito. ingat palagi.

  102. paurong said

    DAN HELLBOUND

    wow. nag-comment ka! hehe. salamat sa pagbasa ng kuwento ko. maganda rin naman yung sa’yo. share mo naman yung idea mo kung ano sa tingin mo ang magiging wakas nito. please!

    ang ym id ko ay gusot2007.

  103. paurong said

    SARAH

    graduate na nga. eto bangag na naman ako. hayaan mo na lang yung header.. nagpalit na nga ako ng layout e.

    about your writing, gaano ba kahaba nasusulat mo. nakakahanga naman! hindi nga ako makasulat ng mahaba e.

    sabi ko nga.. ilang ulit ko nga bang sasabihin? di siya based sa totoong tao. imagination lang siya.

    makikita mo pa rin naman ako. punta pa rin ako sa school for kristine. wala lang. pagkagraduate mo sa rizal high walang kalimutan ha! hahaha!

    happy ending vs tragedies. mahilig akong maglaro ng baraha.

  104. paurong said

    TONI

    wag kang mag-alala. hindi pa naman yan ang ending. sabi mo nga, meron pang pwedeng idugtong diyan..

    pasensya ka na hindi ko alam yung movie na ghost.

    hayaan mo.. may karugtong pa ito. at may karugtong pa ang karugtong nito. at may karugtong pa ang karutong ng karugtong nito.

    hangwirdo ko talaga.

  105. paurong said

    DEXTER

    amm.. nagrireklamo ka na ba sa isinusulat ko. nakakalungkot naman. hindi. joke lang. actually, gusto kong magreklamo ikaw (ang ganda ng grammar diba??) para masaya!!

    kung may naiisip kang mga mangyayari pa sa kuwentong ito, you are free to express.

    hanggang ngayong di mo pa rin maintindihan kung bakit PATLANG ang naging pamagat nitong kwento ko hindi ko sasabihin kung bakit.. nasa iyo na iyon kung paano mo masasabi ang dahilan ng pagiging title nun.

    tignan ko sa sunday kung makapunta ako sa church. ayaw akong papuntahin e. sa catholic ako nagsisimba.

  106. paurong said

    JODESZ

    nagiging ironic na ba na naiiyak ka sa kuwentong ito. wah! ang wirdo.

  107. paurong said

    YNA

    ganun talaga. kailangan yun.

  108. paurong said

    ROLAND

    ang hirap ng walang karanasan sa ospital. mahirap mag-isip. pasensya ka na.

  109. ran itogawa..nyaha! said

    DEXTER!

    ako ang magpa-publish nung mga works ne2 pag yumaman ako…hehehe…kinontrata ku na si jonell dun…hahaha! mtagal ku na sinabi un sa kanya…bwahahaha!… (^^,)

    haaaay…kababasa ku lng un episode 5…nu na kya manyayari? sana panaginip lang ang lahat…i mean, ung pagiging phantom ni Macho-Kim?…bat d man lang pumunta c Pretty-Kim sa hospital…nyahaha!

    excited na ku sa next…nkkabitin!…and nakakalula nman ung mga comments d2! kalahati ng page ay puro comments! nung matapos ko basahin ay nasa gitna ung scrollbar! nyahaha!tama nga…nakuryente xa…wahaha! buti nga! joke lng! …wawa nman xa! wahaha! (pagtawanan daw ba?…nyahaha…)

    awww…wawa naman c Macho-Kim…and pati narin c Pretty-Kim…
    lam mo, magaling…mahusay! sa mga salitang ginagamit mo, nadadala kmi ne2 dun sa mismong scene…your words…your combination of words, dinadala ne2 ang istorya to reality…

    wak mu na kmi bitinin!(pero cge…bitinin mu kami…nasabi ku lang un dahil excited na ku…magaling…maganda ang pambibitin… 2lad nung sa Purpose-Driven Life, dapat, one chapter a day…para mas makapag-reflect ang reader dun sa binasa niya…sinabi din ni Rick Warren, author ng PDL, na un ung effective na dapat gawin ng mga reader kung gusto nilang maging best ung reading experience nila…
    and mahusay dahil, maganda ang pambibitin mu samin…nagagawa niyon na mag-stick kami para bsahin ang next episode…nyahaha! good job! katulad din sa binasa kong book recently, sa bawat end ng chapter ay may binibigay siyang hint na super exciting na mangyayari sa next chapter…kaya hindi ko mabitawan ung book na un…hint lang! kaya talagang super nkakabitin!)

    mas bitinin mo pa kami ha! itodo mo na ang pambibitin…like, a quotation…maybe may sinabi ung protagonist na something exciting…

    katulad nung chapter 7 nung binasa ko…(mashado akong na-hook ah!)…
    “A fantastic idea struck Andy. He went out to the garage.”
    …ano na ung ga2win ni Andy? susundan niya kaya ung kidnapper? ano kaya ung idea niya na fantastic?

    ngunit magandang style din ung ginagawa u…na dinedescribe mo ung atmosphere nung nangyari bago ka magwakas…katulad nung sa chapter 6 mo…
    basta…hinahangaan ko ang pagsusulat mo…talaga…napakatalented mo…sana aku din…nyahaha! aabangan ko ang chapter 7 mo ha!
    God bless you!

  110. ran kudo...nyaha! said

    mali dapat ran kudo!

  111. ran kudo said

    elow jonell! keep up the good work!

    meron ka bang libro ng narnia? kahit anong libro ng narnia…peram naman! nyahaha…

  112. alam mo jonell, di ko pa nababasa ito. ayoko basahin kasi mahaba. haha. pero alam kong maganda yan, pilitin mo muna akong basahin yan (as if naman vip ako) haha.

  113. ana said

    kuya cnusubaybayn ko tlg 2..haha..akla q wakas na..pinahaba mo pa pla..pro nice ha! ang lalalim ng wordz eh..nyweiz..cge try q dn bshin ung dti mong story..search q n lng..ingat k dn lgi..

  114. gen said

    padaan.

  115. Jian said

    ang lupit mo talaga jonell! Mukhang kilala ko na yung tinutukoy mo dito sa kwento mo ah! Medyo nakaka-relate ako kasi ganitong-ganito rin yung nangyari sa akin!

  116. Jian said

    letse… wala akong masabi

  117. Jian said

    comment poh kau sa batangiyakin.wordpress

  118. metal-mouth james said

    balik sa dati yung layout. haha. try mong magpasa sa palanca awards kasi ang lalim nung mga post mo kapag tagalog. may authentic depth. wala lang. peace.

  119. haizz… toh na poh.. bumisita na ako sa blog mo…. i visited your blog last nyt… but i didnt hav a chance to leave a comment… ive been reading “patlang”… pero hindi ko pa tapos… ang haba kasi eh… you’ll have my comment on it when i finish reading… (kailan kaya un?? matapos ko kaya ang pagbasa nito??) anyway…. more power.. ingats lagi… and God bless!!!! -vieira-

  120. gplay said

    Haha. So, it’s not yet done. Sige, ill staay in touch.🙂


    Tula ba ang sasalihan mo if ever, sayang you should have joined. Haha.

  121. Roland said

    Ay ano ba yan bakit parang lumayo sa kuwento? Sino si Billy? Bestfriend ba siya ni Kim(guy)? At si Ms. Robles ang nanay ni Kim(guy)? Pero bakit ang sabi ni Billy tumalon sa ilog? Parang ang gulo?!!!

    BAKA NAMAN MAY PINAPASOK KANG KUWENTO NG IBANG TAO DITO SA OSPITAL?!

  122. paurong said

    CARL JOY DAYANDANTE (PADRE SALVI)

    sige na joy!!! basahin mo naman ‘tong isinusulat ko. para mo nang awa.. huhuhuhuhu!!! sige na.

  123. paurong said

    ANA ISABEL ESLAVA

    thank you sa pagsubaybay. sana hanggang sa matapos. hehe. mahaba pa yan. malay natin maging novel yan sa bandang dulo in terms of length. well, sana nga.

  124. paurong said

    GENESIS

    ouch. masakit!

  125. paurong said

    MARC JIAN GAON

    kelan pa ako naging malupit?? aber. haha. wala nga sabi akong pinatatamaan sa mga character ko. fictitious lahat yan.. ba’t ba ayaw mong maniwala?? sige ka, maglalagay ako ng jian dito… at saka marj. haha! saka… behlat.

  126. paurong said

    JAMES

    tama.. balik sa dati yung layout. haha. na-try ko nang magpasa sa palanca awards, este, binalak pala pero umurong kasi ako si paurong hahaha!

    may authentic depth? wah. ano yun??

  127. paurong said

    GERALD

    well, it’s not yet done!!

    if ever kasi balak ko short story at saka tula.

    yung sasabihin mo ba tungkol sa palanca e tungkol sa tula?? what?

  128. paurong said

    VIEIRA VILLAREAL

    wow. nakakataba naman ng puso na makita ka dito sa blog ko. napaka-rare ng opportunity. :d smiling😀 comment ka palagi at sana mabasa mo ito ng buo.. hindi ka tuloy nabibitin kagaya ng ibang sumusubaybay dito. kaya mo yan! magbabati rin kayo!

  129. paurong said

    ROLAND

    yan ang epekto nang hindi nagbasa ng maayos ng episode 6 ko.

    ang kwento ay kwento.

  130. paurong said

    ABIGAIL MONEDA

    grabe namang comment yan. ang haba. maraming salamat!!

    sana nga matupad yang pangarap mo.. yan e kung magsusulat pa rin ako.

    nasa episode 7 na ako bakit episode 5 ka pa lang. ang wirdo mo naman.

    kung nadadala ka talaga sa loob ng kuwento, ibig sabihin effective writer ako. maraming salamat dun sa comment mong yun. masarap sa puso.

    ang mga pambibitin ay hindi talaga pambibitin.. ibig sabihin magaling na naman ako. nakakaflatter naman. pero.. hindi pa rin kasi nahirap din ako sa episode 7. inabot ako ng isang oras na nakatunganga at walang matype. sa awa ni God nagkaroon naman.

    i’m doing my very best ng pagsusulat for Him at siyempre para sa inyong mga nagbabasa ng gawa ko, na nagtitiwala sa kakayahan ko, na nasasabik sa plot ko. thank you talaga.

    hanggang sa susunod. sana tumawag ka naman pag pwede at makuwento mo sakin ang reactions mo tungkol dito sa kuwentong ito gaya ng dati.

  131. melody said

    habang tumatagal gumaganda ung kwento mo…i like your story..rly!!!ung may pagkasuspense ba hahaha…sana lang matapos mo kaagad yan kasi ngayon palang excited na me eh…u know para tuloy pakiramdam ko ako ung nasa kwento hahhahaha sxempre ung girl kasi ayoko pang madedbol at malipat sa iba ung aking kaluluwa …hehe just tell me kung matapos mo ung next episode ha?.miss ko na.. until next time again ….okey…magaling ka talaga.. may frens reading it with me sabi nila maganda raw ung kwento……

  132. Sino Ka? said

    ang haba.

  133. sige na nga babasahin ko…
    hulaan ko last ep niyan…
    TULDOk.. (duh?)
    haha..

  134. ana said

    yakang-yaka mo yan! haha..tpos publish k ng book..astig! xmpre su2bybyan q 2 hnggng hulo noh..cnimulan q n eh! bsta..God bless ha!

  135. emong said

    anoh>???? wala na kong maintindihan sa kwento? grabe.. sumasakit na ung ulo ko/// hindi sa naiinis ako.. naiinis ako kc sumasakit na ung ulo ko kakaisip kung bakit patlang!!!!

    tsaka.. mga hula ko lang naman un!!!! Pero, pramis, ang gulo na nung kwento, parang wala ng flow.. o talagang engot lang ako.. bakit may lumalabas na ibang characters na ” kababata “.. mejo naguuguluhan lang talaga ako.. w

    oo nga naman, hindi pa tapos ung kwento, talagang naguguluhan lang ako.. hindi pa kc tapos… hindi pa kc tapos.. hindi pa kc tapos,,.,. hindi pa kc tapos.. waaaaa.. hindi pa nga tapos…

    nakakainis lang talaga kc, wala na kong naiintindihan,.. parang … wala lang..

  136. emong said

    ang hirap magbasa.. kc black ung backgraound… mmaganda na yung dati.. bakit mo binago.. ah ung fonts mo ba eh sa downloadfreefonts? kc ung nagresearch ako, nakita ko ung nasa taas, ung header mo,,, ung kay rizal…

  137. emong said

    wala naman ung diary ni mariel sa google.. puro ung bahybahayan ung lumalabas.. wala ung dinima mo.. bigyan mo na lang ako… earl_blueash@y.c

  138. oi san na yung diary ni mariel?

  139. gen said

    daan ulit.

  140. gen said

    hanggang episode pa lang ang natapos ko.

    hehe.

    alis na ako.

    next time na lang.

  141. MaGnE said

    kuyaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa`!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

    anu na?!!!!! anu un!!!! anua na ngyayari?!!!!! help!! low IQ Level!!! hinde… maiintindihan ko rin un!! go me!! and ano!! anu ba yun?! teka!! babasahin ko ulit ung eps 5-7 bka skaling mei nmiss ako kaya d ko xia naintindihan!!! whoPO!!! dis is getting more and more exciting!! whgoopooppooo!!! okei?!.. okei?!… O-oKaY,,,,, Ok gAmE!!!!

    gO KuYa!!!

    /mAgNe/

  142. thedramaprincess said

    hainaco!!! hindi ko kayang basahin toh ng isang pasada lang!! nagrerent lang ako ng pc noh!! kaya putol putol… thanks sa comment mo sa blog ko… (pero mas maaappreciate ko kung dun sa “The Truth About Love” ka nagcomment…) at thanks din sa pagcheer up sa akin… sana nga magkaaus kami… hindi lang sana!! i claim it to God!! (ayan tuloy.. para na naman akong tangang umiiyak mag-isa dito…) like wat i’ve said b4, pag natapos ko nang basahin ko ibibigay yung comment ko sa story mo… o, siya, siya… i’ve got a lot of work to do. i’ll continue reading it.. pero konti konti muna…. more power sau… ingats and God bless!!! ~**~vieira~**~

  143. Dexter said

    Ei, di ko pa babasahin ung chapter 5-7. Bukas na lang inaantok na ako e. bumisita l;ang ako para makita ang reply mo sa comment ko! God bless! Kahit sa catholic ka magchurch, ok un!! Basta the faith is still there!!!! Always remember that faith should not be kept, it must be shared. God bless!!!

    PS
    Mas maganda ung blue na background mo!!!

  144. Roland said

    Nasaan na ang episode 8? Bakit di ka ata nagsulat?😦

  145. emong said

    asan ung karugtong, nagsulat ka ba? wer n u? wer na un? baka mas maintindihan ng utak kong mas maliit pa sa mouse ball.. ang ganda na eh… tapos parang tumigil ka? asan na si jonell? sabi hindi mo tatapusin hangga’t may nagbabasa/// nagbabasa pa naman kame ha.. marame pang nagbabasa ng storya mo, so keep up the good work…

    I encourage you to continue it.. waaaa.. ituloy mo n pls..

    PS
    oo nga, palitan mo na ung backgraound mo.. mas maganda ung background mo dati, at mas malaki ng onti ung fonts… cge, GBU

  146. emong said

    sana maulit muli!!!

  147. MaGnE said

    kuya JoNeLLLLLLLLL!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    san ka na?!
    we a yu!!! san na nxt?!! SAAN NAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!

    /mAgNe/

  148. abi said

    jonell, kababalik ko lng gling somewhere…dpat bbsahin ko na ngayon kaso super emergency lng…bukas nlang ha! sana maintindihan mo!

  149. abi said

    ^___^

    emergency lang po

  150. abi said

    yan tapos na ung emergency…babasahin ko pa lang… umalis kc kme kya ngaun lng ulit aku mgbabasa…haha…astigma ung font nung nasa header mo ah!(header nga ba twag dun?)…hehe…

  151. abi said

    nyahaha! aabangan ku na ung episode 8 ah! tpos pag malinaw na ang lahat, chaka ako magko-comment.
    ang galing naman ng style mo…ipapag-wonder-in mo ang lahat kung sino cla gerald at billy…hehe…para talagang subaybayan! nyahahaha!!!

    aabangan ko ang mga susunod!
    God bless you!

  152. naliligaw said

    daming comment.

  153. emong said

    tinigil mo n b?

  154. paurong said

    EMONG

    magulo na pala yung kuwento.

  155. paurong said

    ABBIE

    hindi niyo pa kasi nababasa yung mga kasunod. dun kayo malilinawan.

  156. paurong said

    ROLAND

    mukhang ihihinto ko na ‘to kapag wala nang nakaintindi.

  157. paurong said

    MAGNE

    isa ka ring hindi makaunawa sa mga nangyayari sa kuwento.

  158. paurong said

    VIEIRA

    kelan mo kaya mababasa ang lahat ng ito?

  159. paurong said

    DEXTER

    isn’t it becoming ridiculous this time?

  160. paurong said

    JIAN

    hanapin mo ang diary ni mariel. nakabaon na yun sa limot.

  161. paurong said

    ANA

    salamat sa pagbabasa.. hanggang sa pagwawakas.

  162. paurong said

    GENESIS

    nababangga ang pader. masakit sa katawan.

  163. paurong said

    KRISTINE

    nagbabasa nang hindi nagpaparamdam sa comment.

  164. paurong said

    PADRE SALVI

    pinipilit kita! basahin mo ‘to!

  165. emong said

    sana mabasa mo toh!!!

    ewan ko ha.. mejo magulo na nga sa utak “ko”… akin lang ha.. ewan ko sa iba.. kaya sabi ko sa last comment ko, baka mas maintindihan ko kapag may karugtong na.. well, may ibaiba naman tayong utak.. we have different DNAs.. iba lang talaga pagkakaTWIST ng DNA ko.. pero sana maintindihan mo kaya nagcocoment ang tao para malaman mo ang “opinyon” nila sa sinulat mo… nakukuha mo ba sinasabi ko? tsaka nasa ‘yo na un… intindihin mo na lang ung utak ko… thank you///

    PS:
    galit ka ba sakin? huh>? pls answer sa kahit anong paraan…. plsss..

  166. Jian said

    wa di ko pa rin mahanap

  167. earthlotus said

    wow.. galing naman! galing.. sa paghahagilap ko ng kung anu-ano sa net.. napadpad ako dito sa blog mo..

    nice write-up..

    keep it up!

  168. paurong said

    EMONG

    nagreply na ako sa friendster.
    miss u.

  169. paurong said

    JIAN

    ang alin?

  170. paurong said

    EARTHLOTUS

    salamat ng marami!

  171. anim na patatas said

    di ko mahanap ung diary ni mariel….

    pareho kame ni jian…

  172. emong said

    ei.. parang ngaun ko lang naintindihan…

    si billy ba nabuhay dahil in the person of male kim?

    nagpepredict lang po…

    tama ba?

  173. emong said

    ay mali pala..
    nabuhay ba si gerald in the person of the male kim?
    sorry, nagkamali pa ang tanga…

  174. hakbang21 said

    padaan. padaan. padaan.

  175. paurong,

    hay nako, puro ganito na lang ang mga sinusulat mo! Pwede ba tigilan mo na yung mga kaartehan mo sa buhay!!! Nagmumuka tuloy tayong kawawa!!

  176. amber said

    I love you papa jonell!!! add mo po ako sa friendster mo ha! amber_may88@yahoo.com at
    lihimnaliham@yahoo.com

  177. BRISEIS 27 said

    ei,
    ngayon lng poh ko napadpad d2 !!!! at im very glad dhil nabasa ko ung kwen2 mo!! kung cnu ka man!? ( kaw ba c jonel? )
    PROMISE ANG GNDA NG KWEN2… NGAYON LNG ULIT AKO NKABASA NG KWEN2NG TLAGA NMNG NAG-PKILIG ULIT SKIN NG TODO..
    KEEP UP D GOD WORK!!!!! SNA BILISN MO PAG GWA NUNG NXT EPISODE KASI EXCITED NA TLAGA KO… BITIN N BITIN AKO..
    LAGI KSI AKO NAG-HA2NAP NG MGA STORIES D2 SA INTERNET at mdami n tlaga kong nbasa , AT buti na LNG nkita KO story MO… ang gnda tlaga…
    IPAGPA2LOY MO LNG HA!!!!!!!!!!!!! I LUV Ur work

  178. paurong said

    BRISEIS
    ako si jonell. salamat sa pagbabasa. paano kaya tayo magkakausap?

  179. BRISEIS 27 said

    JONELL,
    ur welcome!!! ngawa mo na ba ung nxt episode??
    pwede nmn tyo mag usap d2 dba!!?

    ” BRISEIS 27 “

  180. paurong said

    so nakaonline ka?

  181. paurong said

    BRISEIS
    kung may ym ka,
    ito ang id ko:
    gusot2007
    hintayin kita.
    masyado kasing matagal dito.

  182. BRISEIS 27 said

    actually jonell, mhilg ksi ako magbasa .mrami n rn akong nbsang mini books at sa aking plgy mgnda tlaga ang sinulat mo!!

    (BRISEIS 27)

  183. paurong said

    BRISEIS
    huwag tayong mag-usap dito. kung ayaw mo sa ym doon na last sa latest entry ko…
    masyado na kasing mahaba ang post na ito. maraming comment na dito. bumabagal laptop ko. thanks.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: